എന്തിനു നീയെന്നുദരത്തിലങ്കുരി -
ച്ചെന്തിനീ പാപ ജൻമത്തിൻ തുടർച്ചയായ്
എച്ചിൽ കഴിച്ചു ഞാനെങ്കിലും നീരൂറ്റി
ഗർഭപാത്രത്തിൽ നിനക്കു മിടിപ്പേകി
ഇന്നു നീ ഗർഭപാത്രം തുളച്ചെന്തിനീ
ദുഷ്ട ലോകത്തേക്കു വന്നു കണ്ണേ...
എല്ലിച്ചുണങ്ങിയ മാറിൽ ചുരത്തുവാൻ
നിന്റെ പിഞ്ചിളം ചുണ്ടിലേക്കിറ്റിച്ചു വീഴ്ത്തുവാൻ
ഏറെ കൊതിയുണ്ടെനിക്കു കുഞ്ഞേ നിന-
ക്കമ്മിഞ്ഞപ്പാലമൃതം വിളമ്പാൻ.
ഇത്ര നാൾ നിൻ ചുണ്ടിലിറ്റിച്ചു വീഴ്ത്തിയ
കണ്ണുനീരും വിഷ ബീജം ചുമന്നു പോയ്
ഒരു നേരമെങ്കിലും ഈ വയർ നിറഞ്ഞെങ്കി -
ലിത്തിരി പാലു ചുരന്നേനെ മാറിടം
എത്രനാളമ്മയ്ക്കുമീഗതി കുഞ്ഞേ
ചോദ്യമായ് നീ മണ്ണിലേക്കു മടങ്ങുക.
ചുറ്റിലും ഉണ്ടനേകരെന്നാകിലും
നിന്റെ പ്രാണനെ കാക്കാനവർക്കാവുമെങ്കിലും
നാലു നേരം തിന്നു മതികെട്ടു വിവശരായ്
ദുർ മേദസ്സു മാറ്റാൻ മരുന്നു തേടുന്നവർ
ഒരു നേരമൊരു വറ്റു കൈകളിൽ പറ്റാതെ
കണ്ണീരു തൂകുമീ പ്രാർത്ഥന കേൾക്കാതെ.
ഇവിടെയീയസമത്വമെന്നു തീരും?
ഏത് കാലത്ത്? ഏതവതാരമോടെ???
ഒന്നു ചൊല്ലാം.. നമുക്കൊത്തുചേർന്നാൽ
അതിലും വലുതൊരവതാരമില്ല.