വെയിലിൻ ചൂടേറ്റു വാടിയ നാമ്പുകൾ
വേനൽ മഴയിൽ തളിർത്തു വന്നു...
വേദന നാമ്പിട്ട വിജനമാം വീഥിയിൽ
മിഴി പൂട്ടിയെന്നെ കാത്തുനിന്നു
എന്റെ മുറിവിൽ കണ്ണീരുപ്പു ചേർത്തു .

എന്നോ കൈവിട്ടു പോയൊരാ സൗഭാഗ്യ
നാളുകൾ വീണ്ടും ജനിച്ചു...
എനിക്കായവയൊക്കെ പുനർജനിച്ചു!!
പ്രജ്ഞയിൽ സ്വപ്നം വീണ്ടും പൂത്തുലഞ്ഞു!!!

നിനക്കിനിയെന്റെ കൈത്താങ്ങു വേണ്ട
ഇനിയെന്റെ പ്രാർത്ഥനവേണ്ട
കാലം കലിതീർത്ത കാട്ടാറു പോലെ നീ
നിർവികാരത്വം പുണർന്ന നേരം
ചിതലരിച്ചടർന്നൊരെൻ ചിന്തകളൊക്കെയും
ബന്ധന മുക്തയായ് തീർന്നു ...
സ്വതന്ത്രയായ്.... വാനിന്നപാരത പുൽകീ!!!