ഇല കൊഴിഞ്ഞ വാക മരത്തണലിൽ ഏകാകിയായിരിക്കാനായിരുന്നു 
ഏറ്റവും കൂടുതൽ മോഹിച്ചിട്ടുള്ളത്. അതും ഡിസംബറിലെ മരം കോച്ചുന്ന തണുപ്പിൽ. 
അവളും തന്നെപോലെ...ഏകയാണ്...
മുന്നിൽ കൂട്ടിനാരുമില്ലാതെ....
പുറകിൽ മരിച്ചു മണ്ണടിഞ്ഞവരുടെ ആത്മ നൊമ്പരങ്ങൾ മാത്രം.
കാത്തിരിപ്പ്....അത് ഓരോ മുഖങ്ങളിലും കാണാം...പക്ഷേ ...അവളും..... ആരെ കാത്തിരിക്കാൻ!!!
ഉള്ളിലെ ചുട്ടുപഴുത്ത ചിന്തകളുടെ തീയാറ്റാനാകണം ഡിസംബറിലെ ഈ തണുപ്പിനെ ഞാൻ ഇത്രയേറെ പ്രണയിക്കുന്നത്...
ഏകാന്തത എന്നും ഒരനുഗ്രഹമാണ്‌.... നിന്നോട് സംവദിക്കുന്നതൊക്കെയും ഞാനപ്പോഴാണ്. നേരിട്ട് കാണുമ്പോൾ പറയാൻ വച്ചതും, ജീവിതത്താളിൽ മറന്നു വച്ചവയും ..
ഒരിക്കലും സാധ്യമാവാത്തവ. മനസിന്റെ ചക്രവാളത്തിൽ മായിക കൂട് തീർത്ത്‌ കുഴിച്ചു മൂടിയവ. 
പുതു പുലരിയിൽ ജീവകണം പേറി തിരിച്ചു വരാത്തവ. അവയൊക്കെ ചിന്തകളിലൂടെ പുനർജനി തേടുമ്പോൾ ...ആത്മ സാക്ഷാത്കാരത്തിന്റെ ആ അനുപമ സംതൃപ്തിയിൽ അലിഞ്ഞലിഞ്ഞില്ലാതാകുമ്പോൾ ഞാനെന്നിലെ സത്ത തിരിച്ചറിയുന്നു. 
അതെനിക്ക് സമ്മാനിച്ച ഏകാന്തതയുടെ അപാരതയെയും.