കുഞ്ഞിത്തരിവളയിങ്ങനെ കിലുങ്ങുമ്പോൾ
ഈ അമ്മമനമറിയാതെ തുളുമ്പും വാവേ...
കാൽച്ചിലമ്പൊലി അങ്ങകലെ മറയുമ്പോൾ
തേങ്ങലൊരോളമായ് പുണരും വാവേ.
തളിർ മേനിയങ്ങനെ തഴുകിത്തലോടീ
മനസിലൊരായിരം താരാട്ടു മൂളീ...
ചൊടിയൊടു നീയെന്നോടടുത്തിരിക്കുമ്പോഴേ....
ഉണരൂ പ്രജ്ഞയിൽ പുലരികളും.
ഒഴുകിയകലും കാട്ടാറുകളും....
തഴുകിത്തലോടും മാരുതനും,
സ്വാഗതമോതും പൂവുകളും ...
മന്ദ സ്മിതത്തിൻ ചാരുതയും
നീയരികിലില്ലേൽ ഇവയെല്ലാം
അമ്മയ്ക്കരുതാ കനിയാകും....
അപ്പോഴമ്മമനമറിയാതെ തേങ്ങും വാവേ.
No comments:
Post a Comment