നിന്റെ ജീവിതം പടുത്തുയർത്താനുള്ള അടിത്തറ മാത്രമായിരുന്നു ഞാൻ...നീ പടുത്തുയർത്തിയ മണി സൗധം എന്നെ ഞരിച്ചമർത്തിക്കൊണ്ടെയിരുന്നു. നിന്റെ സന്തോഷത്തിനു വേണ്ടി ആ വേദനകൾ ഞാൻ സഹിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. നിന്റെ രക്തത്തിൽ കുട്ടികളെ നിർമ്മിക്കാനുള്ള ഒരുപകരണം മാത്രമായിരുന്നു ഞാൻ. രാവിന്റെ ഏകാന്തതയിൽ ഞെരിഞ്ഞൊടുങ്ങുന്ന തേങ്ങലുകൾക്കൊടുവിൽ ചാലിട്ടൊഴുകുന്ന കണ്ണീർ കാണാതെ പുറംതിരിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന നേർരേഖപോലെ.
സ്വാർത്ഥതക്കുവേണ്ടി നീയെന്നെയൊടുവിൽ ചില്ല് കൂട് പണിതു പൂമാല ചാർത്തി അതിനുള്ളിലാക്കി. ഒരു കല്ലുപതിച്ചാൽ അടർന്നു പോകുമെന്നറിഞ്ഞിട്ടും.  അതിനുള്ളിൽ ജീവവായു തിരഞ്ഞു ഞാൻ നിലവിളിച്ചതൊന്നും നീ കേട്ടില്ല....യാചനയുടെ കണ്ണുനീരോ ദാഹാർത്തമായ ചുണ്ടുകളോ നീ കണ്ടില്ല.... ജീവച്ഛവമെങ്കിലും നിനക്കെന്നെ വേണമായിരുന്നു..നീയെന്ന സൗധത്തിന്റെ അടിത്തറയായി ഞെരിഞ്ഞമരാൻ... ആഞ്ഞടിച്ച കൊടുങ്കാറ്റിൽ....ആർത്തിരമ്പിയ മഴയിൽ പൊട്ടിയടർന്ന ചില്ലുകൂട്ടിൽ ഒലിച്ചിറങ്ങിയ ജീവജലം ....തള്ളിക്കയറി വന്ന ജീവവായു.... എവിടെക്കെന്നറിയാതെ ഓടുകയായിരുന്നു..ഓടിത്തളർന്നെത്തിയ  പാഴ് ഭൂമിയിൽ കണ്ട പാതിയും കരിഞ്ഞ മരച്ചില്ലയിൽ താഴെ വീണു കിടക്കുന്ന കരിയിലകളും ഉണങ്ങിയൊടിഞ്ഞ ചില്ലകളും പെറുക്കി കൂട്ടി മനസുകൊണ്ട് ഞാൻ തീർത്ത ഈ മാടം...അതിനു മുകളിൽ നിന്റെ അവസാന പ്രതികാരാഗ്നിയും പതിപ്പിച്ചു ചാമ്പലാക്കും മുൻപ് ...ഈ യാചനയെങ്കിലും ഒന്ന് കേട്ടെങ്കിൽ....ഈ ചില്ലയിൽ ആരോരുമറിയാതെ ഞാനീ ശോകഗാനം പാടി തീർക്കാനായെങ്കിലും എന്റെയീ മനസെങ്കിലും എനിക്കായി തന്നുകൂടെ നിനക്ക്