കത്തിക്കരിഞ്ഞൊരെൻ ചിന്തതൻ ചില്ലയിൽ
കനൽക്കൂട് കൂട്ടും കറുത്ത വാവേ
നീയെൻ മനസിന്നഗാധതയിൽ
മുത്തും പവിഴവും കണ്ടിരുന്നോ?
നീ നിന്റെ മാറിലണിഞ്ഞിരുന്നോ?

നീയൊരു പ്രതീകമായിരുന്നൂ
ഇന്നിന്റെ വേദനയായിരുന്നു
നിന്നെ വെറുത്തവർ...നിന്നെ മറന്നവർ
നിന്നിലെ പുണ്യവും തൂത്തെറിഞ്ഞു.
നന്മയും തിന്മയും സമ്മിശ്ര ഭാവവും
നമ്മളിൽ തുല്യതയായിരുന്നു
എന്നിട്ടും നിന്നിലെ തിന്മമാത്രം
എന്നിലെ നന്മയും മാത്രം.

നഗ്നത മന്നനുമെന്നോതി നീ
കല്ലെറിഞ്ഞോടിച്ചുമാനവർ നിർദയം
ഭ്രാന്തമാം ചിന്തയിൽ നിന്നും ജനത്തിന്റെ
നേരെ നീ സത്യം തൊടുത്തു വിട്ടു
കർണ്ണം തുളച്ചതിൽ വേരറ്റു വീണവർ
വിഭ്രാന്തി തൻ പട്ടം തെറുത്തു തന്നു
മന്നന്നു വസ്ത്രമുണ്ടെന്നു ചൊല്ലി
മാനവ സേവയാണെന്നു വാഴ്ത്തീ
ഞാനെന്റെ പീ0മുറപ്പിച്ചു നിർത്തീ
എന്നെ പൂവിട്ടു വാഴ്ത്തീ..

എങ്കിലും നിന്നെയറിഞ്ഞു ഞാൻ
എന്നിലെ നന്മയറിഞ്ഞു നീയും
നിന്നിലെ കാർമേഘപാടുകൾ നീയെന്റെ
പവിഴക്കനവാൽ പൊതിഞ്ഞു വെച്ചു
അതു നമ്മൾ മാത്രമറിഞ്ഞു വെച്ചു.